Η πολιτική θύελλα που ξέσπασε στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου απειλεί να ανατρέψει τις ισορροπίες στο στρατόπεδο του Donald Trump
Η μεγάλη ήττα των Ρεπουμπλικάνων στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίο ανοίγει μέτωπο στο εσωτερικό της κυβέρνησης Trump.
Ο πόλεμος με το Ιράν, η οικονομική κρίση και η αμερικανική σχέση με το Ισραήλ πυροδοτούν βαθιά ρήγματα στο κίνημα MAGA.
Την ώρα που ο Marco Rubio εμφανίζεται ως πιθανός διεκδικητής της προεδρίας το 2028, ο JD Vance επιχειρεί να εκφράσει τη δυσαρέσκεια της εκλογικής βάσης, ενώ πρώην υψηλόβαθμος αξιωματούχος ζητά την απομάκρυνση ολόκληρης της ομάδας εθνικής ασφάλειας.
Η εκλογική συντριβή μετατρέπεται σε κρίση στρατηγικής
Η πολιτική θύελλα που ξέσπασε στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου απειλεί να ανατρέψει τις ισορροπίες στο στρατόπεδο του Donald Trump και να μετατρέψει τον πόλεμο εναντίον του Ιράν σε καταλύτη ευρύτερων πολιτικών ανακατατάξεων.
Οι Δημοκρατικοί εξασφάλισαν τον έλεγχο τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και της Γερουσίας, καταγράφοντας σημαντικές νίκες ακόμη και σε παραδοσιακά ρεπουμπλικανικές πολιτείες.
Η εκλογική ήττα δεν αποτελεί απλώς μια συνηθισμένη κυβερνητική φθορά.
Συνδέεται με την ακρίβεια, την ενεργειακή κρίση και τη διογκούμενη αντίθεση στην παρατεταμένη στρατιωτική αναμέτρηση με το Ιράν.
Το πολιτικό παράδοξο είναι εντυπωσιακό: ο Trump, που επέστρεψε στον Λευκό Οίκο υποσχόμενος να θέσει την Αμερική πάνω από τις ξένες πολεμικές περιπέτειες, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια εκλογική εξέγερση εναντίον ενός πολέμου που μεγάλο μέρος της βάσης του δεν επιθυμούσε.
Το αποτέλεσμα ανοίγει πλέον δύο παράλληλα μέτωπα: την αναζήτηση διεξόδου από τον πόλεμο και τη μάχη για τη διαδοχή του Trump το 2028.
Rubio και Vance: Η μάχη της διαδοχής αρχίζει μέσα στην κρίση
Σύμφωνα με δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας The Independent, ο υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio ενδέχεται να αποχωρήσει από την κυβέρνηση προκειμένου να προετοιμάσει μια μελλοντική υποψηφιότητα για την αμερικανική προεδρία.
Η πληροφορία βασίζεται σε ανώνυμες πολιτικές πηγές και δεν έχει επιβεβαιωθεί.
Αντίθετα, ο ίδιος ο Rubio και το State Department έχουν απορρίψει τα σχετικά σενάρια.
Ωστόσο, η συζήτηση φανερώνει το μέγεθος της εσωτερικής κρίσης.
Για τον Rubio, η παραμονή στην κυβέρνηση δημιουργεί ένα σοβαρό πολιτικό δίλημμα.
Από τη μία πλευρά, η θέση του ενισχύει το διεθνές κύρος και την αναγνωρισιμότητά του.
Από την άλλη, τον συνδέει άμεσα με την αμερικανική εξωτερική πολιτική και, κυρίως, με τον εξαιρετικά αντιδημοφιλή πόλεμο στο Ιράν.
Αντίθετα, ο αντιπρόεδρος JD Vance διαθέτει μεγαλύτερα περιθώρια πολιτικών ελιγμών.
Ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής Nikolai Topornin, διευθυντής του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πληροφόρησης, εκτιμά μιλώντας στην Pravda.Ru ότι οι δύο πολιτικοί αποτελούν βασικά πρόσωπα της συζήτησης για το 2028, αλλά οποιαδήποτε πρόβλεψη παραμένει πρόωρη.
Ο ίδιος επισημαίνει ότι ο Rubio έχει χαρακτηρίσει τον Vance εξαιρετικό υποψήφιο και έχει δηλώσει πρόθυμος να τον υποστηρίξει εφόσον διεκδικήσει την προεδρία.
Η δημόσια αυτή στάση δεν αποκλείει μελλοντικό ανταγωνισμό.
Αναδεικνύει, όμως, την προσπάθεια αποφυγής μιας πρόωρης εσωκομματικής σύγκρουσης, την ώρα που οι Ρεπουμπλικάνοι προσπαθούν να διαχειριστούν την εκλογική τους κατάρρευση.
Ο Vance δείχνει τον πόλεμο ως αιτία της ήττας
Η σημαντικότερη εξέλιξη δεν είναι οι φήμες περί παραίτησης του Rubio, αλλά η δημόσια τοποθέτηση του JD Vance.
Ο αντιπρόεδρος αναγνώρισε ευθέως ότι ο πόλεμος με το Ιράν αποτέλεσε κεντρική αιτία της εκλογικής ήττας.
Παράλληλα, επισήμανε ότι οι ψηφοφόροι ζητούν τερματισμό των εχθροπραξιών, αντιμετώπιση της ακρίβειας και επανεξέταση της σχέσης των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ισραήλ.
Η διαφοροποίηση αυτή έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα.
Ο Vance επιχειρεί να τοποθετηθεί πιο κοντά στην αντιπολεμική πτέρυγα του MAGA, η οποία θεωρεί ότι η αμερικανική εξωτερική πολιτική έχει απομακρυνθεί από την αρχική υπόσχεση αποφυγής νέων παρατεταμένων συγκρούσεων.
Ο Rubio, αντίθετα, ως επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας, δυσκολεύεται να αποσυνδέσει το πολιτικό του μέλλον από αποφάσεις στις οποίες συμμετέχει θεσμικά.
Έτσι, ο πόλεμος στο Ιράν δεν καθορίζει πλέον μόνο την πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.
Απειλεί να καθορίσει και το ποιος θα διεκδικήσει την ηγεσία των Ρεπουμπλικάνων μετά τον Trump.
Πρώην αξιωματούχος και στέλεχος του MAGA ζητά εκκαθάριση της κυβέρνησης
Ακόμη πιο εκρηκτική είναι η παρέμβαση του Joe Kent, πρώην διευθυντή του αμερικανικού Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας και στελέχους του MAGA, ο οποίος είχε αποχωρήσει από την κυβέρνηση λόγω της αντίθεσής του στον πόλεμο.
Σε άρθρο του στο Responsible Statecraft, ο Kent καλεί τον Trump να τερματίσει αμέσως τη σύγκρουση και να απομακρύνει κορυφαία στελέχη της κυβέρνησής του.
Στο στόχαστρό του βρίσκονται ο υπουργός Άμυνας Pete Hegseth, ο διευθυντής της CIA John Ratcliffe, ο υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio και η προσωπάρχης του Λευκού Οίκου Susie Wiles.
Η επιχειρηματολογία του είναι ιδιαίτερα αιχμηρή.
Κατά τον Kent, το αμερικανικό σύστημα εθνικής ασφάλειας περιλαμβάνει ισχυρούς μηχανισμούς που επιδιώκουν τη διατήρηση των στρατιωτικών εμπλοκών, ακόμη και όταν αυτές αντιβαίνουν στις πολιτικές επιδιώξεις της κυβέρνησης.
Υποστηρίζει ότι ο Trump χρειάζεται νέα στελέχη, ικανά να επιβάλουν μια πραγματική αλλαγή στρατηγικής και να αποτρέψουν τη συνέχιση του πολέμου μέσω γραφειοκρατικής αδράνειας ή εσωτερικών παρεμβάσεων.
Η σημασία αυτής της τοποθέτησης βρίσκεται στην προέλευσή της: δεν προέρχεται από την αντιπολίτευση των Δημοκρατικών, αλλά από πρόσωπο που υπηρέτησε στον ίδιο τον μηχανισμό ασφαλείας της κυβέρνησης Trump.
Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στον Περσικό Κόλπο αμφισβητείται
Ο Joe Kent προχωρά ακόμη περισσότερο, προτείνοντας αποχώρηση αμερικανικών στρατευμάτων από τον Περσικό Κόλπο και άρση του ναυτικού αποκλεισμού του Ιράν.
Κατά την εκτίμησή του, οι ιρανικές επιθέσεις έχουν αποδείξει ότι πολλές αμερικανικές βάσεις στην περιοχή αποτελούν πλέον στρατηγικές ευπάθειες και όχι αξιόπιστα προπύργια ισχύος.
Η διαπίστωση αυτή αμφισβητεί μια βασική παραδοχή της αμερικανικής στρατηγικής των τελευταίων δεκαετιών: ότι η εκτεταμένη στρατιωτική παρουσία εξασφαλίζει αυτόματα την κυριαρχία και την αποτροπή.
Το Ιράν έχει καταδείξει ότι διαθέτει δυνατότητες ασύμμετρης απάντησης, ικανές να προκαλέσουν σοβαρές απώλειες και να αυξήσουν το κόστος μιας παρατεταμένης αντιπαράθεσης.
Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει εξασφαλίσει στρατιωτική νίκη.
Σημαίνει, όμως, ότι η αμερικανική υπεροχή δεν αρκεί από μόνη της για να επιβάλει μια πολιτική λύση.
Η αποχώρηση, σύμφωνα με τον Kent, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ταπείνωση, αλλά ως αναγκαία στρατηγική αναπροσαρμογή.
Joe Kent
Το Hormuz και η οικονομική πίεση της Τεχεράνης
Κεντρική θέση στην πρόταση του Kent κατέχει η άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού.
Ο πρώην αξιωματούχος υποστηρίζει ότι η διατήρησή του παρατείνει το αδιέξοδο και προσφέρει στο Ιράν επιχειρήματα για τις ενέργειές του στον Περσικό Κόλπο.
Αντίθετα, η κατάργησή του θα μπορούσε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις επανέναρξης των διαπραγματεύσεων και σταδιακής αποκατάστασης της ναυσιπλοΐας στο Στενό του Hormuz.
Προτείνει επίσης σταδιακή χαλάρωση των κυρώσεων στο ιρανικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, ώστε η Τεχεράνη να αποκτήσει οικονομικά κίνητρα για τη διατήρηση ανοιχτής της κρίσιμης θαλάσσιας αρτηρίας.
Η προσέγγιση αυτή πλησιάζει τη βασική ιρανική θέση ότι δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική διπλωματική πρόοδος όσο συνεχίζονται οι στρατιωτικές απειλές και ο οικονομικός αποκλεισμός.
Το ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο είναι ότι μια τέτοια λογική διατυπώνεται πλέον ανοιχτά από πρώην υψηλόβαθμο Αμερικανό αξιωματούχο και όχι αποκλειστικά από την Τεχεράνη.
Το Ισραήλ στο επίκεντρο της αμερικανικής εσωτερικής σύγκρουσης
Η πιο ευαίσθητη πτυχή της παρέμβασης Kent αφορά το Ισραήλ.
Ο πρώην αξιωματούχος υποστηρίζει ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να περιορίσει αποφασιστικά τη δυνατότητα του Ισραήλ να επηρεάζει την αμερικανική στρατηγική και να υπονομεύει πιθανές πρωτοβουλίες αποκλιμάκωσης.
Προτείνει, μεταξύ άλλων, την απόσυρση σημαντικών αμερικανικών συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας που έχουν παραχωρηθεί στο Ισραήλ, καθώς και την απομάκρυνση του Αμερικανού πρέσβη Mike Huckabee.
Ζητά επίσης την κατάργηση συγκεκριμένων διατάξεων αμυντικών και πληροφοριακών νομοσχεδίων, τις οποίες θεωρεί υπερβολικά ευνοϊκές για την πρόσβαση του Ισραήλ σε αμερικανικές στρατηγικές δυνατότητες.
Οι προτάσεις αυτές αποτελούν προσωπικές πολιτικές θέσεις του Kent και όχι αποφάσεις της αμερικανικής κυβέρνησης.
Αποκαλύπτουν, ωστόσο, τη βαθύτερη σύγκρουση στο εσωτερικό της αμερικανικής Δεξιάς γύρω από ένα θεμελιώδες ερώτημα: μέχρι ποιο σημείο η στρατηγική σχέση με το Ισραήλ πρέπει να επηρεάζει τις αποφάσεις των ΗΠΑ για πόλεμο και ειρήνη;
Η συζήτηση αποκτά ιδιαίτερη ένταση επειδή συνδέεται πλέον άμεσα με το κόστος ζωής, τις ενεργειακές τιμές και τη δυσαρέσκεια Αμερικανών ψηφοφόρων.
Το Ιράν απέναντι σε μια πολιτικά εξασθενημένη Ουάσιγκτον
Για την Τεχεράνη, οι αμερικανικές εσωτερικές αναταράξεις δημιουργούν νέα διπλωματικά δεδομένα.
Η κυβέρνηση Trump αντιμετωπίζει πλέον μια ισχυρότερη αντιπολίτευση στο Κογκρέσο, αυξανόμενες εσωτερικές διαφωνίες και πολιτική πίεση για περιορισμό του πολεμικού κόστους.
Το Ιράν μπορεί να αξιοποιήσει αυτή τη συγκυρία επιμένοντας σε αμοιβαίες παραχωρήσεις, σταδιακή άρση των κυρώσεων και συμφωνίες που θα αντιμετωπίζουν τις ανησυχίες ασφαλείας και των δύο πλευρών.
Ωστόσο, η αμερικανική εκλογική ήττα δεν εγγυάται αυτόματα τον τερματισμό του πολέμου.
Ο Trump εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικές προεδρικές εξουσίες, ενώ τμήματα του πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου υποστηρίζουν τη συνέχιση της πίεσης μέχρι να εξασφαλιστούν δεσμεύσεις για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Η αβεβαιότητα παραμένει επικίνδυνη, καθώς μια νέα κλιμάκωση θα μπορούσε να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την αμερικανική οικονομία και να προκαλέσει ευρύτερη περιφερειακή αποσταθεροποίηση.
Η μεγάλη αντίφαση του Trump και το 2028
Το τελικό πολιτικό διακύβευμα υπερβαίνει τις προσωπικές φιλοδοξίες των Rubio και Vance.
Αφορά την ίδια την ταυτότητα του κινήματος MAGA.
Η υπόσχεση του America First συγκρούεται με την πραγματικότητα μιας πολυδάπανης πολεμικής αναμέτρησης, η οποία προκαλεί οικονομικές συνέπειες στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Vance φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι η μελλοντική ηγεσία των Ρεπουμπλικανών θα χρειαστεί να αποκαταστήσει τη σχέση με τους αντιπολεμικούς ψηφοφόρους.
Ο Rubio, από την άλλη πλευρά, βρίσκεται αντιμέτωπος με την ανάγκη να υπερασπιστεί την κυβερνητική του θητεία χωρίς να υποθηκεύσει τις προσωπικές του προοπτικές.
Για τον Trump, το δίλημμα είναι ακόμη δυσκολότερο.
Εάν συνεχίσει τον πόλεμο, κινδυνεύει να διευρύνει το πολιτικό ρήγμα που ήδη οδήγησε σε ιστορική εκλογική ήττα.
Εάν επιλέξει τη διπλωματική αποκλιμάκωση, θα πρέπει να αποδεχθεί ότι η στρατιωτική ισχύς δεν κατάφερε να επιβάλει μονομερώς τους αμερικανικούς όρους στην Τεχεράνη.
Η μεγαλύτερη πρόκληση για τον Λευκό Οίκο είναι πλέον να μετατρέψει μια εξαιρετικά δαπανηρή σύγκρουση σε βιώσιμη πολιτική διευθέτηση.
Και η μεγαλύτερη ειρωνεία για το αμερικανικό κατεστημένο είναι ότι ο πόλεμος που υποτίθεται πως θα περιόριζε τη στρατηγική ισχύ του Ιράν απειλεί τώρα να αναδιαμορφώσει την ίδια την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα διαδεχθεί τον Trump το 2028.
Είναι αν η Ουάσιγκτον θα μπορέσει να εγκαταλείψει έναν πόλεμο που ήδη πληρώνει πολιτικά, οικονομικά και στρατηγικά — προτού το κόστος γίνει ακόμη μεγαλύτερο.
www.bankingnews.gr
Ο πόλεμος με το Ιράν, η οικονομική κρίση και η αμερικανική σχέση με το Ισραήλ πυροδοτούν βαθιά ρήγματα στο κίνημα MAGA.
Την ώρα που ο Marco Rubio εμφανίζεται ως πιθανός διεκδικητής της προεδρίας το 2028, ο JD Vance επιχειρεί να εκφράσει τη δυσαρέσκεια της εκλογικής βάσης, ενώ πρώην υψηλόβαθμος αξιωματούχος ζητά την απομάκρυνση ολόκληρης της ομάδας εθνικής ασφάλειας.
Η εκλογική συντριβή μετατρέπεται σε κρίση στρατηγικής
Η πολιτική θύελλα που ξέσπασε στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου απειλεί να ανατρέψει τις ισορροπίες στο στρατόπεδο του Donald Trump και να μετατρέψει τον πόλεμο εναντίον του Ιράν σε καταλύτη ευρύτερων πολιτικών ανακατατάξεων.
Οι Δημοκρατικοί εξασφάλισαν τον έλεγχο τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και της Γερουσίας, καταγράφοντας σημαντικές νίκες ακόμη και σε παραδοσιακά ρεπουμπλικανικές πολιτείες.
Η εκλογική ήττα δεν αποτελεί απλώς μια συνηθισμένη κυβερνητική φθορά.
Συνδέεται με την ακρίβεια, την ενεργειακή κρίση και τη διογκούμενη αντίθεση στην παρατεταμένη στρατιωτική αναμέτρηση με το Ιράν.
Το πολιτικό παράδοξο είναι εντυπωσιακό: ο Trump, που επέστρεψε στον Λευκό Οίκο υποσχόμενος να θέσει την Αμερική πάνω από τις ξένες πολεμικές περιπέτειες, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια εκλογική εξέγερση εναντίον ενός πολέμου που μεγάλο μέρος της βάσης του δεν επιθυμούσε.
Το αποτέλεσμα ανοίγει πλέον δύο παράλληλα μέτωπα: την αναζήτηση διεξόδου από τον πόλεμο και τη μάχη για τη διαδοχή του Trump το 2028.
Rubio και Vance: Η μάχη της διαδοχής αρχίζει μέσα στην κρίση
Σύμφωνα με δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας The Independent, ο υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio ενδέχεται να αποχωρήσει από την κυβέρνηση προκειμένου να προετοιμάσει μια μελλοντική υποψηφιότητα για την αμερικανική προεδρία.
Η πληροφορία βασίζεται σε ανώνυμες πολιτικές πηγές και δεν έχει επιβεβαιωθεί.
Αντίθετα, ο ίδιος ο Rubio και το State Department έχουν απορρίψει τα σχετικά σενάρια.
Ωστόσο, η συζήτηση φανερώνει το μέγεθος της εσωτερικής κρίσης.
Για τον Rubio, η παραμονή στην κυβέρνηση δημιουργεί ένα σοβαρό πολιτικό δίλημμα.
Από τη μία πλευρά, η θέση του ενισχύει το διεθνές κύρος και την αναγνωρισιμότητά του.
Από την άλλη, τον συνδέει άμεσα με την αμερικανική εξωτερική πολιτική και, κυρίως, με τον εξαιρετικά αντιδημοφιλή πόλεμο στο Ιράν.
Αντίθετα, ο αντιπρόεδρος JD Vance διαθέτει μεγαλύτερα περιθώρια πολιτικών ελιγμών.
Ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής Nikolai Topornin, διευθυντής του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πληροφόρησης, εκτιμά μιλώντας στην Pravda.Ru ότι οι δύο πολιτικοί αποτελούν βασικά πρόσωπα της συζήτησης για το 2028, αλλά οποιαδήποτε πρόβλεψη παραμένει πρόωρη.
Ο ίδιος επισημαίνει ότι ο Rubio έχει χαρακτηρίσει τον Vance εξαιρετικό υποψήφιο και έχει δηλώσει πρόθυμος να τον υποστηρίξει εφόσον διεκδικήσει την προεδρία.
Η δημόσια αυτή στάση δεν αποκλείει μελλοντικό ανταγωνισμό.
Αναδεικνύει, όμως, την προσπάθεια αποφυγής μιας πρόωρης εσωκομματικής σύγκρουσης, την ώρα που οι Ρεπουμπλικάνοι προσπαθούν να διαχειριστούν την εκλογική τους κατάρρευση.
Ο Vance δείχνει τον πόλεμο ως αιτία της ήττας
Η σημαντικότερη εξέλιξη δεν είναι οι φήμες περί παραίτησης του Rubio, αλλά η δημόσια τοποθέτηση του JD Vance.
Ο αντιπρόεδρος αναγνώρισε ευθέως ότι ο πόλεμος με το Ιράν αποτέλεσε κεντρική αιτία της εκλογικής ήττας.
Παράλληλα, επισήμανε ότι οι ψηφοφόροι ζητούν τερματισμό των εχθροπραξιών, αντιμετώπιση της ακρίβειας και επανεξέταση της σχέσης των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ισραήλ.
Η διαφοροποίηση αυτή έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα.
Ο Vance επιχειρεί να τοποθετηθεί πιο κοντά στην αντιπολεμική πτέρυγα του MAGA, η οποία θεωρεί ότι η αμερικανική εξωτερική πολιτική έχει απομακρυνθεί από την αρχική υπόσχεση αποφυγής νέων παρατεταμένων συγκρούσεων.
Ο Rubio, αντίθετα, ως επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας, δυσκολεύεται να αποσυνδέσει το πολιτικό του μέλλον από αποφάσεις στις οποίες συμμετέχει θεσμικά.
Έτσι, ο πόλεμος στο Ιράν δεν καθορίζει πλέον μόνο την πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.
Απειλεί να καθορίσει και το ποιος θα διεκδικήσει την ηγεσία των Ρεπουμπλικάνων μετά τον Trump.
Πρώην αξιωματούχος και στέλεχος του MAGA ζητά εκκαθάριση της κυβέρνησης
Ακόμη πιο εκρηκτική είναι η παρέμβαση του Joe Kent, πρώην διευθυντή του αμερικανικού Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας και στελέχους του MAGA, ο οποίος είχε αποχωρήσει από την κυβέρνηση λόγω της αντίθεσής του στον πόλεμο.
Σε άρθρο του στο Responsible Statecraft, ο Kent καλεί τον Trump να τερματίσει αμέσως τη σύγκρουση και να απομακρύνει κορυφαία στελέχη της κυβέρνησής του.
Στο στόχαστρό του βρίσκονται ο υπουργός Άμυνας Pete Hegseth, ο διευθυντής της CIA John Ratcliffe, ο υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio και η προσωπάρχης του Λευκού Οίκου Susie Wiles.
Η επιχειρηματολογία του είναι ιδιαίτερα αιχμηρή.
Κατά τον Kent, το αμερικανικό σύστημα εθνικής ασφάλειας περιλαμβάνει ισχυρούς μηχανισμούς που επιδιώκουν τη διατήρηση των στρατιωτικών εμπλοκών, ακόμη και όταν αυτές αντιβαίνουν στις πολιτικές επιδιώξεις της κυβέρνησης.
Υποστηρίζει ότι ο Trump χρειάζεται νέα στελέχη, ικανά να επιβάλουν μια πραγματική αλλαγή στρατηγικής και να αποτρέψουν τη συνέχιση του πολέμου μέσω γραφειοκρατικής αδράνειας ή εσωτερικών παρεμβάσεων.
Η σημασία αυτής της τοποθέτησης βρίσκεται στην προέλευσή της: δεν προέρχεται από την αντιπολίτευση των Δημοκρατικών, αλλά από πρόσωπο που υπηρέτησε στον ίδιο τον μηχανισμό ασφαλείας της κυβέρνησης Trump.
Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στον Περσικό Κόλπο αμφισβητείται
Ο Joe Kent προχωρά ακόμη περισσότερο, προτείνοντας αποχώρηση αμερικανικών στρατευμάτων από τον Περσικό Κόλπο και άρση του ναυτικού αποκλεισμού του Ιράν.
Κατά την εκτίμησή του, οι ιρανικές επιθέσεις έχουν αποδείξει ότι πολλές αμερικανικές βάσεις στην περιοχή αποτελούν πλέον στρατηγικές ευπάθειες και όχι αξιόπιστα προπύργια ισχύος.
Η διαπίστωση αυτή αμφισβητεί μια βασική παραδοχή της αμερικανικής στρατηγικής των τελευταίων δεκαετιών: ότι η εκτεταμένη στρατιωτική παρουσία εξασφαλίζει αυτόματα την κυριαρχία και την αποτροπή.
Το Ιράν έχει καταδείξει ότι διαθέτει δυνατότητες ασύμμετρης απάντησης, ικανές να προκαλέσουν σοβαρές απώλειες και να αυξήσουν το κόστος μιας παρατεταμένης αντιπαράθεσης.
Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει εξασφαλίσει στρατιωτική νίκη.
Σημαίνει, όμως, ότι η αμερικανική υπεροχή δεν αρκεί από μόνη της για να επιβάλει μια πολιτική λύση.
Η αποχώρηση, σύμφωνα με τον Kent, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ταπείνωση, αλλά ως αναγκαία στρατηγική αναπροσαρμογή.
Joe Kent
Το Hormuz και η οικονομική πίεση της Τεχεράνης
Κεντρική θέση στην πρόταση του Kent κατέχει η άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού.
Ο πρώην αξιωματούχος υποστηρίζει ότι η διατήρησή του παρατείνει το αδιέξοδο και προσφέρει στο Ιράν επιχειρήματα για τις ενέργειές του στον Περσικό Κόλπο.
Αντίθετα, η κατάργησή του θα μπορούσε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις επανέναρξης των διαπραγματεύσεων και σταδιακής αποκατάστασης της ναυσιπλοΐας στο Στενό του Hormuz.
Προτείνει επίσης σταδιακή χαλάρωση των κυρώσεων στο ιρανικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, ώστε η Τεχεράνη να αποκτήσει οικονομικά κίνητρα για τη διατήρηση ανοιχτής της κρίσιμης θαλάσσιας αρτηρίας.
Η προσέγγιση αυτή πλησιάζει τη βασική ιρανική θέση ότι δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική διπλωματική πρόοδος όσο συνεχίζονται οι στρατιωτικές απειλές και ο οικονομικός αποκλεισμός.
Το ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο είναι ότι μια τέτοια λογική διατυπώνεται πλέον ανοιχτά από πρώην υψηλόβαθμο Αμερικανό αξιωματούχο και όχι αποκλειστικά από την Τεχεράνη.
Το Ισραήλ στο επίκεντρο της αμερικανικής εσωτερικής σύγκρουσης
Η πιο ευαίσθητη πτυχή της παρέμβασης Kent αφορά το Ισραήλ.
Ο πρώην αξιωματούχος υποστηρίζει ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να περιορίσει αποφασιστικά τη δυνατότητα του Ισραήλ να επηρεάζει την αμερικανική στρατηγική και να υπονομεύει πιθανές πρωτοβουλίες αποκλιμάκωσης.
Προτείνει, μεταξύ άλλων, την απόσυρση σημαντικών αμερικανικών συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας που έχουν παραχωρηθεί στο Ισραήλ, καθώς και την απομάκρυνση του Αμερικανού πρέσβη Mike Huckabee.
Ζητά επίσης την κατάργηση συγκεκριμένων διατάξεων αμυντικών και πληροφοριακών νομοσχεδίων, τις οποίες θεωρεί υπερβολικά ευνοϊκές για την πρόσβαση του Ισραήλ σε αμερικανικές στρατηγικές δυνατότητες.
Οι προτάσεις αυτές αποτελούν προσωπικές πολιτικές θέσεις του Kent και όχι αποφάσεις της αμερικανικής κυβέρνησης.
Αποκαλύπτουν, ωστόσο, τη βαθύτερη σύγκρουση στο εσωτερικό της αμερικανικής Δεξιάς γύρω από ένα θεμελιώδες ερώτημα: μέχρι ποιο σημείο η στρατηγική σχέση με το Ισραήλ πρέπει να επηρεάζει τις αποφάσεις των ΗΠΑ για πόλεμο και ειρήνη;
Η συζήτηση αποκτά ιδιαίτερη ένταση επειδή συνδέεται πλέον άμεσα με το κόστος ζωής, τις ενεργειακές τιμές και τη δυσαρέσκεια Αμερικανών ψηφοφόρων.
Το Ιράν απέναντι σε μια πολιτικά εξασθενημένη Ουάσιγκτον
Για την Τεχεράνη, οι αμερικανικές εσωτερικές αναταράξεις δημιουργούν νέα διπλωματικά δεδομένα.
Η κυβέρνηση Trump αντιμετωπίζει πλέον μια ισχυρότερη αντιπολίτευση στο Κογκρέσο, αυξανόμενες εσωτερικές διαφωνίες και πολιτική πίεση για περιορισμό του πολεμικού κόστους.
Το Ιράν μπορεί να αξιοποιήσει αυτή τη συγκυρία επιμένοντας σε αμοιβαίες παραχωρήσεις, σταδιακή άρση των κυρώσεων και συμφωνίες που θα αντιμετωπίζουν τις ανησυχίες ασφαλείας και των δύο πλευρών.
Ωστόσο, η αμερικανική εκλογική ήττα δεν εγγυάται αυτόματα τον τερματισμό του πολέμου.
Ο Trump εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικές προεδρικές εξουσίες, ενώ τμήματα του πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου υποστηρίζουν τη συνέχιση της πίεσης μέχρι να εξασφαλιστούν δεσμεύσεις για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Η αβεβαιότητα παραμένει επικίνδυνη, καθώς μια νέα κλιμάκωση θα μπορούσε να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την αμερικανική οικονομία και να προκαλέσει ευρύτερη περιφερειακή αποσταθεροποίηση.
Η μεγάλη αντίφαση του Trump και το 2028
Το τελικό πολιτικό διακύβευμα υπερβαίνει τις προσωπικές φιλοδοξίες των Rubio και Vance.
Αφορά την ίδια την ταυτότητα του κινήματος MAGA.
Η υπόσχεση του America First συγκρούεται με την πραγματικότητα μιας πολυδάπανης πολεμικής αναμέτρησης, η οποία προκαλεί οικονομικές συνέπειες στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Vance φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι η μελλοντική ηγεσία των Ρεπουμπλικανών θα χρειαστεί να αποκαταστήσει τη σχέση με τους αντιπολεμικούς ψηφοφόρους.
Ο Rubio, από την άλλη πλευρά, βρίσκεται αντιμέτωπος με την ανάγκη να υπερασπιστεί την κυβερνητική του θητεία χωρίς να υποθηκεύσει τις προσωπικές του προοπτικές.
Για τον Trump, το δίλημμα είναι ακόμη δυσκολότερο.
Εάν συνεχίσει τον πόλεμο, κινδυνεύει να διευρύνει το πολιτικό ρήγμα που ήδη οδήγησε σε ιστορική εκλογική ήττα.
Εάν επιλέξει τη διπλωματική αποκλιμάκωση, θα πρέπει να αποδεχθεί ότι η στρατιωτική ισχύς δεν κατάφερε να επιβάλει μονομερώς τους αμερικανικούς όρους στην Τεχεράνη.
Η μεγαλύτερη πρόκληση για τον Λευκό Οίκο είναι πλέον να μετατρέψει μια εξαιρετικά δαπανηρή σύγκρουση σε βιώσιμη πολιτική διευθέτηση.
Και η μεγαλύτερη ειρωνεία για το αμερικανικό κατεστημένο είναι ότι ο πόλεμος που υποτίθεται πως θα περιόριζε τη στρατηγική ισχύ του Ιράν απειλεί τώρα να αναδιαμορφώσει την ίδια την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα διαδεχθεί τον Trump το 2028.
Είναι αν η Ουάσιγκτον θα μπορέσει να εγκαταλείψει έναν πόλεμο που ήδη πληρώνει πολιτικά, οικονομικά και στρατηγικά — προτού το κόστος γίνει ακόμη μεγαλύτερο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών